Cicho siedzę w ukryciu

Studiuję teorię Macha

Wessam cię razem z gównem -

Syczy pode mną bardacha*

Krople czaju na szybach

Na ścianie zakrzepła krew

A może byś się powiesił -

Kusi mnie zepsuty zlew

Wślizguje się pod koce

Podnieca... cająca mara

Twoją kochanką jest Partia -

Drwi rano be... betoniara*

Przecieram lewe oko

I prawe żeby do pary...

Wrzuć, to zobaczysz
swą przyszłość -

Namawia wywietrznik stary
 

*(cwele-klucze, blindy-zasłony na oknach, żyd-judasz, bardacha-kibel, betoniara-radiogłośnik)

BALLADA

Poeta kiedyś sobie żył

Natchnienia szukał swego

Kłapnęły do baraku drzwi

I mamy już pierwszego

Astrolog, co gwieździstą noc

Nanosił na sztalugi

Zagapił się i zaspał raz

I już w baraku drugi

Filozof poszukiwał wciąż

Najprostszych odpowiedzi

Zapragnął uczniów swoich mieć

W baraku trzeci siedzi

I aktor, co po świecie tym

Obwoził ze sto twarzy

Zachować swoją Boże daj

W baraku czwarty marzy

Żył wreszcie siłacz, on jak nic

Dał radę niejednemu

Jak teraz sobie radę dać

Śni się po nocach piątemu

PIOSENKA: Cela 86
 

Celę osiem sześć

- Jakżesz mam to znieść

Oprócz więźniów trzech

Zamieszkuje pech

Cicho w kącie siedzi

Cały czas mnie śledzi

I czeka zawzięcie

Na każde potknięcie

Często się przebiera

Nigdy nie umiera

Gdy myślę - Już znika

Zmienia się w strażnika

Przestałem rysować

Pisać i cieniować*

Choć robię to ładnie

I tak mi ukradnie
 

*(cieniować-śpiewać)

    x    x    x
 

Jeszcze tylko czasem usta

Sparzy papierosa żar...

Dym zasnuwa całkiem przyszłość

Pali południowy skwar

Czasem jeszcze tylko w oczach

„Czyżby sprawa była zła...”

Deszcz rozmywa krajobrazy

Strzępki rozmów tłumi mgła

Jeszcze tylko czasem w głowie

Zamajaczy tamten brzeg...

Wiatr rozwiewa czarne myśli

Przysypuje wszystko śnieg

Zamiast płynąć należycie

Za drutami schodzi życie

Z ciężkich snów, majaków szron

Zeskrobują stada wron

Teologia: „Najważniejszy Bóg”

Filozofia: „Byle napchać brzuch”

„Same małpy” – krzyczy Zoologia

„Inne światy” - mruczy Astrologia

Nad barakiem, w śnieżnym raju

Unoszą się opary czaju

Tłuste pluskwy szepczą wszędzie:

„Było tak i zawsze będzie”

Życie się stąd wyniosło

Niepostrzeżenie,
jak niechciana kobieta

Otulone welonem zorzy polarnej

O. M.

 

Otwieram wiśniową szafę

Drzwi skrzypią jak stara zakurzona płyta

- Poprosisz mnie,
Książę z marzeń?

Każda suknia z nadzieją
prężąc się pyta

- Już tańczyć chyba
nie umiem

Ten połysk na butach...
Dawne, dawne dzieje

Gdzie wszystko przepadło
ja nie rozumiem

Wkrótce i ja zniknę...
Powoli widnieje...

Z przytuloną do serca ciszą

Życie uchodzi,
a ja z nim bez skargi

Z lękiem, czy inni
jeszcze mnie słyszą...

Modlitwę skrzydlatą, cichą

Zziębnięte szepczą wargi

Das Wohltemperierte Klavier -

Ktoś bije głową w poręcz żelaznego łóżka

- Con affettuoso... Con amoroso...

Na parapecie kankana tańczy noc

Eine kleine Nachtmusik -

Brawo! Bije sala moskiewskiej filharmonii

Ćwierćnuty jak ćwierćludzie

Zbiegają oknem na złamanie karku

Abschieds-Symphonie -

Biją dzwony Salzburskiej katedry

- Tamtą uliczką,
cały czas w górę...

Światło! Kto idzie! Stój!

KURTYZANA

W objęciach ulicznej latarni

Podstarzała kurtyzana

Z uniesieniem gimnazjalistki

Recytuje Puszkina:

„Wszystko, co spełnić miałaś

spełniłaś pierwej
niźli ciało

szalona duszo.”

Znamy ją tu bardzo dobrze

Stali bywalcy klubu „Marność”

REWOLUCJA

Wieczorem wypili:
 

Księżniczka w powozie

Poeta w hotelu

Włóczęga na mrozie

A kurwa w burdelu

Nad ranem trzeźwieli:
 

Księżniczka w burdelu

Poeta na mrozie

Włóczęga w hotelu

A kurwa w powozie

KANT

Trudno uwierzyć, że niegdyś

Uliczkami tego miasta

Przechadzał się
zapatrzony w niebo

Sędziwy Immanuel Kant

A wszystkie zegary
na Królewieckich wieżach

Powierzały mu swą nieomylność


 

HOLDERLIN

Wiele dróg przed sobą miałem

Jedną spośród nich wybrałem

Drogę smutku, samotności

Cierpień boskiej świadomości

    x    x    x

Jak spędzić dzisiejszy wieczór

Rozmyśla
siedemnastowieczna dama
Z obrazu
niderlandzkiego malarza

Poprawiając przed lustrem jedwabną pończoszkę

Jak przepić dzisiejszy wieczór

Zastanawia się sąsiad z poddasza
na Newskim Prospekcie

"Na smutno, czy bardzo smutno"

I schodzi w otchłań narożnej traktierni

Jak przeżyć dzisiejszy wieczór

Myśli niedoszły filozof
nad kartką kajetu

Z którego uciekły
wszystkie teorie

Spłoszone krokami na schodach

RACHUNKI

Jaka spokojna ta noc -

W kantorze wenecki kupiec

Na ladzie, przy świecach,
gdy wszyscy już śpią

Przelicza bezużyteczne monety

Jaka groźna ta noc -

W konwoju poeta-numer

Na niebie, w drodze z lasu, wśród zasp

Przelicza różnojęzyczne gwiazdy

    x    x    x

Do nieba wzdycha biedak

Wieczorem układając się
do snu -

Tam pewnie wszyscy noszą

Naszyjniki z gwiazd

W niebo wsłuchuje się mnich

Pokutujący na świętej
górze Athos -

Jak długo można czekać

Na słowa przebaczenia

Od nieba odwraca oczy skazaniec

O świcie prowadzony
na plac -

Niech razem ze mną zginie

Ten niesprawiedliwy świat

PREMIERA

Nareszcie premiera -

Szepcze dyrektor teatru

Nerwowo skubie brodę

Wciśnięty w ciemny kąt

Barokowe tremens -

Wzdycha przebrany aktor

Gdzieś w ciasnej garderobie

Pociąga długi łyk

Piekielna nuda -

Krzyczy blady spiskowiec

Na scenie w suterenie

Podpala krótki lont

Nareszcie koniec -

Sapie wystraszony widz

I chyłkiem w kapeluszu

Przepycha się do drzwi

Krzysiek H.

Gdzie on się zawieruszył?

Na pewno w domu

Dopija herbatę

I zabiera się do pisania.

- Nie wrócił.

Więc w teatrze

Zamknął się w sali

By przygotować się do próby.

- Ciemno.

W knajpie na dole

Ostatnie ludzkie miejsce, mawiał i często tam zaglądał.

- Zamknięte.

Gdzieś na ulicy

W zamyśleniu nie zauważył,

że zapadł już zmrok.

- Pusto.

Gdzie on się zawieruszył!

SNY

I

Strzępy listu z bardzo daleka

„Paryż, maj 19..
Siedzę w narożnej kafejce i obserwuję wielobarwny tłum. W prasie sensacja. Jakiś szaleniec pociął nożem płótno Rembrandta. Tęsknię. Janette...”

Blade światło żarówki. O ściany obijają się dźwięki przypomnianej melodii:

„Paris aimes le poete

Poete, que je sui

Et moi, j`aime ma Janette

Janette et Pari.”

II
 

Rzym. Druga noc w tanim hoteliku
przy placu Św. Marka.
Trzech współmieszkańców. Wieczorami, pierwszy z nich, otyły Włoch żarliwie modli się klęcząc przy łóżku. Drugi, podobno Rosjanin, popija w milczeniu
nie częstując.
Wreszcie trzeci,
opowiada po francusku
o swoich kobietach,
których miał wiele.

Ja usiłuję pisać.

III

Od tygodnia zwiedzam madryckie zaułki.
W dusznych knajpkach przyklejeni do ścian mężczyźni oczekują samotni, każdy swojego dna...
Cała noc
w Cantina del Madres. Trzeźwym wstęp wzbroniony. Wśród stolików tańczy ognista gitana.
Aż zapomniałem zamówić.
Żyć się chce.
Księżniczko, zaczekaj!
Idę z tobą!

IV

Noc. W baraku wszyscy już śpią. Między narami snują się cienie średniowiecznych słupników, katenatów i stacjonariuszy, przeniesione wprost z mrocznych korytarzy i ciasnych cel
Val d`Esperance
lub Champs-de-Dieu. Zdziwione, chciałyby wrócić czym prędzej do swoich samotnych rozmyślań.
Ktoś westchnął. Ktoś włączył ukryty gramofon.
Z tuby, prosto do otwartych głów, sączy się poemat pedagogiczny
akademika Makarenki.

FRAGMENT NIENAPISANEJ CAŁOŚCI O PIEKLE

Od rana krajobraz tu
we mgłach pozuje

Trochę na Breughla,
a trochę na Boscha

Dzień z lekka płótno
z kurzu otrzepuje

A wieczór drze w strzępy
i wrzuca do kosza.

Pozostają ramy.
Barak, spacerniki.

Korytarze wierszy
w pomiętym zeszycie.

Lampy jarzeniowe
tłumią czyjeś krzyki.

Takie nowomodne,
wełniane okrycie.

Z głośnika staruch Beethoven coś bredzi.

A Bach po ciemku
pali partyturę.

Mozart z Schumannem,
od wczoraj sąsiedzi

Razem demolują
boską klawiaturę.

Mroczny Caravaggio
odwiedza areszty.

Rilke znowu milczy.
Utrillo znów pije.

Hölderlin chyba zwariował
do reszty,

Wszystkim opowiada,
że on jeszcze żyje.

Kant już w więziennych spaceruje butach,

Pod niskim sufitem
w ospowate krosty.

Nietzsche skarpetki ceruje
na drutach

Stirner przez pas śmierci
chce przerzucić mosty.

 

O. M. - uciekinier
z dalekiej Syberii

Samotny, w nocy
przeżywa swe wzloty...

Świt go wyrywa
z paryskich scenerii

I na kolczaste
nawija papiloty.

Tłum gapiów. Kremla sklerotyczne mury.

Wpatrzone ślepia
Wołgi cichobieżnej.

I trzej tajniaków przebranych w garnitury.

W drzwiach stara Europa
mruga szklanym okiem

I gryps ostrożnie wsuwa w szparę z boku.

Dzień w Rzymie. W Wiedniu dzień. Tanecznym krokiem.

Po celi. Na okrągło.
Cztery pory roku.

Po kieliszku. Bez świąt.

Kobiety spacerują z kobietami.

Z ręki do ręki.
Z boku na bok.
Z kąta w kąt.